POWRÓT

BUDGIE

Zespół powstał w 1968roku w Cardiff, stolicy Walii. Początkowy skład: wokalista i basista-Burke Shelley, gitarzysta Tony Bourge i perkusista Ray Phillips. Budgie odnosił sukcesy na scenie rockowej okolicznych miast grając w pubach i klubach górniczych Południowej Walii. Wyszukaną mieszanką blues-rocka i ciężkich klimatów zafascynował Brytyjczyków.

Nagranie pierwszego albumu w 1971 roku zajęło im aż.. cztery dni. Sztandarowymi kawałkami tej płyty stały się Guts, Nude Disintegrating Parachutist Woman oraz Homicidal Suicidal.

Rok później wyszedł drugi album. Klasyczne granie zaowocowało wyśmienitym albumem. Wystarczy podać takie tytuły, jak Whiskey River, Hot As A Docker's Armpit, Stranded, czy Drugstore Woman zakończone instrumentalnym Bottled.

Trzeci album powstał w najbardziej udanym dla zespołu momencie. Never Turn Your Back On A Friend jest uznawany za najlepszy ich album i zawiera takie nagrania jak: Breadfan, You're The Biggest Thing Since The Powdered Milk (rozpoczynające się dwuminutową solówką perkusji), Baby Please Don't Go (cover Williamsa), i oczywiście ballada blues-rockowa - Parents.

Po sukcesie trzeciej płyty wielu uważało, że nie powtórzą minionego sukcesu, tym bardziej, że w zespole nastąpiły zmiany- na miejsce Phillipsa przyjęto Pete'a Boota. W roku 1974 zespół nagrał jednak kolejną udaną płytę - In For The Kill - z Pete'm Bottem za bębnami. Ostro jak nigdy (In For The Kill, Zoom Club, Crash Course In Brain Surgery), mrocznie (Hammers And Tongs), ale też spokojnie (Wonder What Everyone Knows) - tak można scharakteryzować czwarty LP Budgie. Płyta ta dotarła nawet do 29 pozycji na listach bestsellerów. Boot nie został w zespole zbyt długo i rok póżniej zastąpił go Steve Williams.

W roku 1975 ukazał się Bandolier. Płyta rozpoczyna się mocno utworem Breaking All The House Rules.

Rok następny przyniósł dwie płyty kompilacyjną The Best Of Budgie i If I Were Brittania I'd Waive The Rules. Niestety Budgie trochę spuściło z tonu i zmiękczyło swój styl.

W 1978 r. po amerykańskiej trasie grupa postanowiła zostać na rok w Kanadzie i nagrała w Ontario album "Impeckable" - ostatnia płyta z Tonym Bourge'em na gitarze. Płytę bronią co prawda takie piosenki, jak Melt The Ice Away, Dish It Up, Smile Boy Smile i Don't Dilute The Water, które nawiązują do tego co zespół nagrał wcześniej, jednak Don't Go Away sprawia, że album staje się bardziej komercyjny i lżejszy.

Po odejściu Bourge'a, który wraz z ex-perkusistą Budgie Phillipsem utworzył zespół Tredegar, stanowisko gitarzysty przejął "Big" John Thomas (ex-George Hatcher Band). Zespół przeszedł pod skrzydła RCA i wypuścił EP-kę If Swallowed Do Not Induce Vomiting poprzedzający płytę Power Supply z takimi kawałkami, jak Crime Against The World i Hellbender, wydanymi również jako singiel. Był to powrót Budgie do korzeni. Thomas wniósł w zespół potrzebną świeżość i umiejętności. Rok 1981 przyniósł LP Nightflight i album kompilacyjny The Best Of Budgie (2).Album ten, tak jak i następny zebrał dobre recenzje, choć stylowo odbiegał od pierwszych dokonań.

Rok 1982 przyniósł ostatni studyjny album - Deliver Us From Evil - z Duncanem Mackey'em na klawiszach Budgie nie zmieniło stylu, ale jedynie go dopełniło dodając klawisze.

Wówczas Budgie koncertowało także w Polsce. Ale to był już koniec. Zespół rozpadł się, później znów powstał jako Six Ton, ale nie powtórzył on sukcesu.

Zespół wydał jeszcze: We Came, We Saw... i Heavier Than Air, a także album kompilacyjny (Extasy Of Fumbling). Pierwsza pozycja to zapis koncertów z Reading. CD 1 to festiwal z roku 1980, a CD 2 z 1982. Na obu płytach zagrał John Thomas. I o ile w 1980 muzycy grali również stary materiał (Breaking All The House Rules, Napoelon Bona-Part 1 &2), to w 1982 wydawało się, że o nim zapomnieli. Druga pozycja to również dwa CD z zapisem kilku różnych koncertów (m.in. dwa występy dla Johna Peela, sesja dla BBC) z Bourgem.